Kampvuur verhalen

Cape Maria van Diemen

Bij de vuurtoren op Cape Reinga vind je absoluut het eind van de wereld gevoel. Je kijkt uit over de zee en hebt goed zicht op de rotsformatie 'hole in the rock'. Een goede naam voor een rots met een gat er in. Na een half uur alleen bij de vuurtoren werd de illusie van 'alleen en verlaten', wreed verstoort door massa's boten vol zwaaiende toeristen. Lester op een van deze boten en is vast verwoed naar ons aan het zwaaien.

Het lijkt ons wel wat

Cultuurshock

Ik heb de bus terug naar Sydney genomen. Meestal slaap ik wel in de bus, maar deze chauffeur reed zo slecht dat ik geen oog dicht deed. Hij trapte steeds op de rem en trok lomp op. Ik maakte gebruik van de Gafferty’s kilometerpas die ik had gekregen van Fanny, die ik ontmoette in de Bleu Mounains. Zij had de pas al gekocht, maar nooit opgemaakt. Dus tijdens deze reis heette ik Fanny en even geen Manon. 

Bed & Brekkie

Het YHA hostel in The Blue Mountains is eerder een chique hotel, dan een hostel. Het heeft zijn deuren geopend in april 2001. Het gebouw is voor 7 miljoen Australische dollars gerenoveerd in 1920-stijl, heel Art Deco. Hoewel het er veel te nieuw uitziet allemaal (2012) en wel erg groots is opgezet, hang er toch een huiselijke sfeer. Er is een grote lounge met hangbanken waar ´s avonds vele lezende gasten te vinden zijn. Je kunt er verder ook internetten, films kijken in de videokamer, koken in de mega keuken (die voorzien is van alle gemakken die de mens tegenwoordig inzet om een maaltijd te bereiden), informatie inwinnen over wat te doen in de omgeving, day-trips of andere activiteiten boeken bij de balie, dineren in het eetgedeelte (wel eerst zelf koken), poolen, de was draaien of telefoneren.

Vanochtend  wat rondgehangen in het hostel met ´s middags met Ire en Pato naar het aquarium van Sydney. Leuk! Ik vind de Platypus (vogelbekdier) het leukst, samen met de witte kwalletjes waar ze een black light op hebben gezet, waardoor ze paars oplichten.

Rond 12 uur die middag ga ik naar de Chinese tuinen met Ire. Ire is een 24 jarige Italiaan en vertelt mij over de vijf maanden die hij door Nieuw Zeeland heeft getrokken. En over zijn auto rit door de outback. Hij toerde drie maanden langs de westkust. Alleen. Dagen lang in een auto door een verlaten landschap rijden, met niets in de buurt dat je aan civilisatie doet denken. Liters water en benzine mee voor onderweg. Hij heeft staan schreeuwen tegen de wind en zich dagen zoet gehouden met het vangen van een muis die een onderkomen vond onder zijn motorkap en hem nachten van zijn slaap beroofde. Ik ben onder de indruk van zijn verhalen. Het zou niets voor mij in zijn, met mijn kennis van auto’s. 

Met Karlijn een weekje naar Manly beach geweest. Een van de populaire stranden nabij Sydney. Lekker aan zee de toerist uithangen. Het leven bestaande uit zon, zee en zuipen. Met als hoogtepunt van de dag: wat zullen we eten vandaag? De nachten doorhalen en de dagen slapen. Het duurt een dag of twee voor dat ik me daar helemaal aan over kan geven, maar als ik eenmaal in het ritme zit, kom ik er ook weer moeilijk uit.

Ik bevind mij in de redlight district van Sydney, Kings Cross. Deze buurt bestaat uit een interessante mix van de hip en trendy, drugsverslaafden, sportfanaten, rugzaktoeristen en prostituees en heeft een levendige gayscene. Het is een heerlijke buurt om mensen te kijken. Overal zie je fanatieke joggers voorbij komen (zelfs op het heetst van de dag) en snelwandelen met een walkman in je hand is absoluut ‘the thing to do’. De hoofdstraat is gevuld met schreeuwerige neonreclames die je uitnodigen voor adult-live-shows, taxi’s rijden af en aan. Het begrip ‘24 uurs economie’ moet hier uitgevonden zijn.

Vanmiddag ben ik langs de kust naar de begraafplaats van Waverly gelopen. Een heerlijke wandeling langs de rotsachtige kust van Bondi. Dit kerkhof, bestaande uit mooie grafzerken met op de sokkel beelden van engelen en Maria, heeft een waanzinnige ligging direct aan zee. De zonsondergang geeft een dramatisch effect aan deze plek en hoewel de wind overal dwars doorheen snijdt, blijf ik tot de zon helemaal verdwenen is en schiet ik mijn fotorolletje vol.