Bed & Brekkie
Ik bevind me momenteel in Halls Cap, een klein plaatsje in The Grampians National Park. Ik zou maar een paar dagen blijven, maar ik ben hier inmiddels al een week. Dat is het heerlijke aan rondreizen in je uppie, als het bevalt blijf je langer. Ik verblijf in Tim’s place en ontvang een kleine vergoeding om het ontbijt te regelen, schoon te maken. En in de avond ben ik er om gasten te ontvangen in ruil voor bed & brekkie (zoals ze het ontbijt hier noemen).
Ongekende luxe
Om acht uur sta ik op, zet de warm water boiler aan en maak thee en koffie. De avond ervoor heb ik al het brood uit de vriezer gelegd en de ontbijttafel klaar gezet. Na een douche geniet ik van een kopje verse koffie in het zonnetje. Een ongekende luxe, meestal krijg je oploskoffie in hostels. Rond 9.30 uur zet ik de c.d. “Astral Weeks” van Van Morrison op, dat maakt het stofzuigen, W.C.´s poetsen, prullenbakken legen en afwassen een stuk dragelijker. Nooit geweten dat ik een bloedhekel heb aan bedden opmaken. Wat een ellende is dat.
De middag is aan mij
Samen met Tim, de eigenaar, drink ik tegen twaalf uur nog een bakkie met versgebakken chocoladecake erbij (die hij iedere dag zelf vers bakt!). En dan is de middag van mij. Vandaag heb ik een relaxte wandeling uitgekozen naar een uitzichtspunt, Boronia Peak. Onderweg spot ik diverse dieren, zoals een slangetje, een Echidna (een soort egeltje met lange snuit), talloze hagedissen en vele tropische vogelsoorten. Het barst hier van de vogels, die trouwens vooral in de ochtend behoorlijk herrie maken en alle gasten van Tim’s place wekken in de vroege ochtend. Op Boronia Peak heb ik een onbetaalbaar uitzicht, waar ik uitgebreid van geniet voordat ik weer afdaal.
Onofficieel aanspreekpunt
Om 18.00 verlaat Tim het pand en ben ik het aanspreekpunt voor de gasten. Als er nieuwkomers zijn, geef ik ze informatie over de omgeving en een rondleiding door het hostel. Rond achten ben ik officieel klaar. Maar dat werkt natuurlijk niet zo. Mensen hebben ook na 20.00 uur vragen (heb je een internetkaart, welke wandeling is de moeite, waar is het vergiet) en komen dan automatisch bij mij terecht. Tegen negenen steek ik de openhaard aan en pak er een wijntje bij. Morgenmiddag ga ik weer een ander stuk van The Grampians ontdekken. Niet slecht geregeld toch?
Boronia peak