Vanmiddag ben ik langs de kust naar de begraafplaats van Waverly gelopen. Een heerlijke wandeling langs de rotsachtige kust van Bondi. Dit kerkhof, bestaande uit mooie grafzerken met op de sokkel beelden van engelen en Maria, heeft een waanzinnige ligging direct aan zee. De zonsondergang geeft een dramatisch effect aan deze plek en hoewel de wind overal dwars doorheen snijdt, blijf ik tot de zon helemaal verdwenen is en schiet ik mijn fotorolletje vol.
Net als ik mijn laatste foto wil maken, komt er een oude man op mijn af. Hij begint een verhaal over de graven en zijn voorliefde ’s nachts hier rond te dwalen. Het wordt snel donker nu de zon onder is en ik krijg een unheimisch gevoel over me. Ik begin terug te lopen naar het pad, maar de praatgrage man laat zich niet afschudden. Hij loopt met me mee en vertelt ondertussen tot in detail welke graven in de loop van de tijd verminkt zijn door vandalen, wie waar ligt en waarom nu juist dat graf de moeite waard is om te bezichtigen. De man heeft waarschijnlijk niets dan goeds in de zin en ik baal ervan dat ik me niet op mijn gemak voel om naar zijn – ongetwijfeld interessante- historische kennis te luisteren. Gelukkig laat hij me gaan aan het eind van het pad en ik versnel mijn pas, weg van het kerkhof.
In Bondi zak ik weg in de bank bij Gertrude en Alice met een heerlijke kop thee. Dit tentje is nog het best te omschrijven als een tweedehandsboekeneetcafe. Het bestaat voornamelijk uit wanden vol boeken met daartussen kleine tafeltjes met verschillende stoelen en een vintage bank. Je kunt onder het genot van zeer verantwoorde spijzen en dranken (type zelf geplukte kruidenthee en eigen gemaakte vegetarisch groentenquiche) de boeken inbladeren, lezen en eventueel kopen. Helemaal goed.
Engeltje aan zee