Ik heb de bus terug naar Sydney genomen. Meestal slaap ik wel in de bus, maar deze chauffeur reed zo slecht dat ik geen oog dicht deed. Hij trapte steeds op de rem en trok lomp op. Ik maakte gebruik van de Gafferty’s kilometerpas die ik had gekregen van Fanny, die ik ontmoette in de Bleu Mounains. Zij had de pas al gekocht, maar nooit opgemaakt. Dus tijdens deze reis heette ik Fanny en even geen Manon.
Op eerste kerstdag kwam ik in de ochtend aan en heb ik nog even een bezoekje gebracht aan Pott’s Point House. Samen met de manager van het hostel ben ik naar de aanlegsteiger gelopen waar zeilboten voor de grote race van Sydney naar Hobart (Tasmanië) liggen. Bij de Yachtclub (members only) hebben we een biertje gedronken. Als we teruglopen waait het flink en is de lucht helemaal zwart en de zon donkerrood. Het lijkt of er een flinke storm op komst is. Maar het blijkt te komen door de vele bosbranden rondom Sydney. De gloed van het vuur weerspiegelt zich in de zon en de lucht kleurt zwart van de fijne roetdeeltjes. De stad ruikt alsof je bij een grote openhaard zit. Het is een beangstigend en akelig besef dat grote delen van de Blue Mountains, waar ik onlangs nog liep, worden verwoest door een zich alsmaar uitbreidende vuurzee.
De nachtbus die ik neem, met deze keer een goede chauffeur en dito nachtrust, loopt vertraging op door de vele wegafsluitingen vanwege de branden. In Byron Bay zelf ziet het nog mistig bij aankomst op tweede kerstdag. Maar de dagen er na niet meer. Er is wel een vuurwerkverbod vanwege de bosbranden en uit respect voor de slachtoffers die huis en haard verloren zijn. Met de jaarwisseling worden alle straten afgezet in Byron Bay en is het een groot straatfeest. Overal live bands en DJ’s op de pleinen. Om 00:00 sta ik met mijn voeten in de zee en om mij een rennen, voornamelijk naakte, mensen het water in. Het is 2002...Gelukkig Nieuwjaar!
Dikke smoglaag met rode gloed over Sydney