Het lijkt ons wel wat
De volgende dag bestaat vooral uit wachten tot de auto van Lester weer rijklaar is. Ver in de middag kunnen we onze reis vervolgen. We gaan via Russel naar Rawhiti in de Bay of Islands. We kamperen bij het Rawhiti Motor Camp en willen vanaf hier een trektocht maken, met overnachting bij Cape Brett Lighthouse. Mijn idee, maar het lijkt de heren ook wel wat. Misschien had ik me iets meer moeten verdiepen in wat ons te wachten stond….
Vanaf onze camping is het nog best een eindje over asfalt voordat we bij de start van de trail zijn. Ik opper een lift te regelen. Brad vindt het belachelijk: “We gaan de hele dag lopen, dan kan die 1,5 km er toch ook nog wel bij?”. Dus we lopen de saaie weg druk pratend en grappend verder af. Bij de start van de trail vliegt Brad met veel bravoure de eerste heuvel op. Ik kom altijd moeilijk op gang en volg langzaam, maar gestaag. Lester raakt al snel ver achter op ons. Boven aan de heuvel wachten Brad en ik bijna 10 minuten voordat Lester zich weer bij ons voegt. Hij zweet als een otter in zijn veel te warme spijkerbroek. Gedurende de dag worden de tijden dat we op Lester moeten wachten steeds langer. Maar ook Brad wordt steeds iets stiller naar mate de dag vordert. Van zijn praatjes is halverwege de tocht niet veel meer over. En ik kan hem inmiddels makkelijk bijhouden, of eigenlijk moet ik me inhouden om toch nog samen op te kunnen lopen.
De laatste klim
Brad vervloekt inmiddels iedere heuvel hardgrondig. Tijdens de laatste klim wordt hij misselijk van de inspanning en moet hij even gaan zitten. Als we boven zijn, zien we de hut liggen. We moeten helaas nog een aardig eind afdalen. Ik ben inmiddels wel wat gewend, maar ook ik voel mijn benen behoorlijk als we uiteindelijk bij de hut aankomen. Het duurt niet lang meer voordat de zon ondergaat en Lester is in geen velden of wegen te zien. Net als ik hem tegemoet wil gaan lopen, zie ik zijn silhouet aan de horizon. Hij daalt af naar de hut en komt ruim 1 uur later aan. Ik vraag voorzichtig: “Are you ok?”. “NO!”, is het enige wat hij nog uit kan brengen. Hij gaat met zijn kleren aan op het eerste het beste matras liggen en komt daar niet meer vanaf.
Opluchting
Tijdens het ontbijt vertelt Lester dat hij ons nog wil afzetten bij Waitiki landing, maar vanaf dan zijn eigen weg alleen verder wil vervolgen. Ik voel een zekere opluchting. Brad vertelt mij later in die week dat Lester hem toevertrouwde, dat hij alleen verder wilde omdat ik hem niet zag zitten.
Cape Brett rrail