17 - Cape Maria van Diemen

Cape Maria van Diemen

Lester verblijft nog een nacht in Waitiki landing en laat ons de volgende dag lopen. Ondanks dat Brad de Cape Brett trail vrij pittig vond en mij toen vervloekte, wil hij toch met me mee om in drie dagen van Te Paki stream naar The Bay of Spirits te lopen. (Later zou hij mij toevertrouwen dat de enige reden dat hij dit wilde, was om in mijn broekje te komen. Maar dat wist ik toen nog niet.) De eigenaar van het resort waar we verblijven (met de meest noordelijkste take-away) dropt ons aan het eind van Te Paki stream.

Rond tienen ’s ochtends lopen we over Ninety Mile beach met onze bepakking en eten voor de komende dagen. De hele mikmak, inclusief tent. Het is zonnig, maar de wind koelt goed en af en toe schuift er een wolkje voor de zon. Ik geniet met volle teugen. Het is gelukt! Aan het einde van het strand is een klim omhoog en ligt een half verroestte pick-up truck. Na 1,5 a 2 uur lopen nemen we een uitgebreide pauze. We hebben moeite om het pad te vinden dat ons naar de Cape kan brengen. En terwijl Brad zich een ongeluk zoekt, schiet ik mijn fotorolletje vol met prachtige groene en blauwe tinten en het wuivende riet. Brad spreekt zijn verbazing uit dat ik zo kalm door kan blijven fotograferen, terwijl we lichtelijk verdwaald zijn. Ik bespeur enige irritatie in zijn stem. We lopen verder en pikken de route weer op. 

Bij Cape Maria van Diemen zakken we af naar het strand. Heen gaat allemaal nog wel, maar terug naar het punt waar de track vervolgd, wordt het lopen zwaar. Nog een uur lopen naar onze overnachtingsplek. Er zit een lichte klim in het pad en als je bovenaan komt zie je Te Wehari Beach liggen. Links de zee, rechts een zoetwaterstroom. Volgens mijn aangeschafte boek over tracks in NZ moet daar ook de campsite zijn. Er is echter niets anders te vinden dan de zoetwater stroom. Dat is het.

Brad wacht me op aan het einde van het pad aan het begin van het strand. ‘So where is that f….campground’, mompelt hij afwezig, terwijl hij rond tuurt. ‘Uhm, I think this is it….’, breng ik voorzichtig. Als mijn woorden tot hem doordringen kijkt hij me met een blik vol ongeloof aan. Daarna barsten we samen in lachen uit. Het is mijn allereerste overnachting in de wildernis, zonder faciliteiten. Ik zal deze ervaring nooit vergeten. 

We nemen een duik in zee, zetten de tent op en maken een van de instant-pasta’s die we meezeulen op onze rug. We zijn de enigen hier en de stilte is waanzinnig. We eten onze maaltijd met uitzicht op de zonsondergang over Cape Maria van Diemen. Het is echt bijzonder. Een sprookje. Brad tuurt in de zoetwaterstroom en vangt met zijn blote handen een vis! Hij is uitzinnig blij. En ik voel me enorm verbonden met hem en deze plek, dit moment. 

Overal is zand, in ons haar, in de tent en in het meegebrachte heupflesje met wodka. Na het proosten op ons waanzinnige avontuur zien we in de verte een man in de duinen opdoemen. Hij begint aan een klim omhoog. Hij gaat zitten, dwaalt wat rond, lijkt iets te zoeken op de grond en verdwijnt uiteindelijk over de heuvel. Het is ons live TV programma en we bedenken een verhaal bij zijn acties. Hij wacht waarschijnlijk op een maat, hij zoekt een plek voor zijn tent of hij heeft hier ergens zijn Goud verstopt en is dat aan het zoeken. De zon gaat nu snel onder en we duiken de tent in. De voel me rozig en ik val vlot in slaap.