Ik bevind mij in de redlight district van Sydney, Kings Cross. Deze buurt bestaat uit een interessante mix van de hip en trendy, drugsverslaafden, sportfanaten, rugzaktoeristen en prostituees en heeft een levendige gayscene. Het is een heerlijke buurt om mensen te kijken. Overal zie je fanatieke joggers voorbij komen (zelfs op het heetst van de dag) en snelwandelen met een walkman in je hand is absoluut ‘the thing to do’. De hoofdstraat is gevuld met schreeuwerige neonreclames die je uitnodigen voor adult-live-shows, taxi’s rijden af en aan. Het begrip ‘24 uurs economie’ moet hier uitgevonden zijn.
Via de mail blijkt dat een vriendin van mij zich ook in Sydney bevindt. We spreken af op Central Station. Ik vind het altijd weer verrassend dat zo’n ontmoeting daadwerkelijk op de afgesproken tijd en plaats lukt en hoe snel het de normaalste zaak van de wereld is dat je samen rondloopt aan de andere kant van de aardbol. Een van de eerste dingen die Karlijn me vertelt is dat ze verliefd is op Noortje, en hoewel ik niet wist dat ze op vrouwen valt, is het ook geen grote schok. Karlijn en ik ontdekken dat Sydney een schone stad is met brede wegen en veel groen. .
We starten met een bezoek aan The opera house en de Harbour bridge, een picknick in de botanical gardens, waar een bruiloft plaatsvindt in de rozentuin. Ik bedenk dat Sydney een heerlijke stad is om verliefd in te zijn en ik mis Sander. Lekker hand in hand genieten van de weerspiegelende lichten in het water van Darling Harbour. Of wat te denken van een vluggertje op een van de talloze -opvallend schone!- openbare toiletten?
’s Avonds MSN ik (voor het eerst van mijn leven) met Sander. Voor de MSN maagden onder ons: je kunt direct reageren op elkaars boodschappen ( een soort chatten via de mail zeg maar). Sander is online en het is leuk en frustrerend tegelijk. MSN gaat mij te snel om dieper op een onderwerp in te gaan en te langzaam om het gevoel te hebben goed bij te kunnen praten. Het voelt leeg als hij na een half uur intikt dat hij weg moet om het een en ander op het stadhuis te regelen voor zijn auto en het contact verbreekt.
Die avond zijn Karlijn en ik uitgenodigd voor een feest in Baywaters-gym, een sportschool in Kings Cross. Ik heb mijn sjiekste outfit uit de rugzak getrokken, maar voel me alsnog zwaar onderkleed tussen alle te gespierde, te gebruinde, te hippe mensen. Het is een B.Y.O. (bring your own) feest: iedereen brengt zijn eigen drank mee, in ons geval: 6 pilsjes en een flesje witte wijn. Dit principe zie je ook in restaurants. Als er B.Y.O. op de gevel staat kun je je eigen alcoholische drankjes meenemen. De sportschool blijkt hoog te scoren op de gayscene-ladder. Karlijn schat in zo’n 70% van de aanwezigen. We belanden in een discussie: hoe kun je zien dat iemand lesbisch is. Conclusie: dat kun je 90% van de gevallen niet (niet statistisch bewezen). Travestieten runnen de show op de catwalk. Het vervelende gevoel dat ik overhield na het chat gesprek met Sander, verdwijnt met iedere slok bier meer naar de achtergrond.
Met Karlijn uitkijkend over het water naar the Sydney opera house