Kampvuur verhalen

Inmiddels ben ik al een tijdje met Brad op pad. Het Abel Tasman NP sprak mij al die tijd tot de verbeelding en het is ook in werkelijkheid een schitterende wandeling. We wilden het in 3 dagen doen, maar zijn uiteindelijk 5 dagen gebleven. Omdat het zo heerlijk ontspannen lopen is. Geen klimmen en dalen, maar relatief eenvoudige paden.

De dag begint opnieuw met een klim uit het dal van Tapotupotu Bay. Brad voelt zich boven aan gekomen lichtelijk ziek. Ik geef hem de tip om het wat rustiger aan te doen en in plaats van de heuvels op te rennen, te gaan lopen in de pas met zijn ademhaling. Na wat chocola en suikerwater gaat het beter. Ik wacht op hem op de volgende heuvel en geniet van het uitzicht. Hij vergezelt me niet op mijn verzoek even een kijkmoment in te lassen: "I've got to keep moving." Oké Brad, see you later, ik blijf nog even in het moment. 

De afgelopen dagen ben ik met Brad op stap geweest. Ondanks dat hij de Cape Brett vrij pittig vond en mij toen vervloekte, wilde hij toch mee om 3 dagen van Te paki stream, via Cape Reinga naar The Bay of Spirits te lopen. De eigenaar van het resort waar we verblijven (met de meest noordelijkste take-away) dropt ons aan het eind van de Te Paki stream. Rond tienen ’s ochtends lopen we over Ninety Mile beach met onze bepakking en eten voor de komende dagen. De hele mikmak inclusief tent. Het is zonnig, maar de wind koelt goed en af en toe schuift er een wolkje voor de zon. Ik geniet met volle teugen. Het is gelukt! Ik loop hier. Nu! Wauw, wat een heerlijk gevoel. Ik neem de wind, de woeste zee, de rots in de branding met een gat er in, de heiige zeelucht volledig in mij op. Het is een moment dat ik tot op de dag van vandaag (2026) op kan roepen.

Pech

Cultuurshock

Ik heb de bus terug naar Sydney genomen. Meestal slaap ik wel in de bus, maar deze chauffeur reed zo slecht dat ik geen oog dicht deed. Hij trapte steeds op de rem en trok lomp op. Ik maakte gebruik van de Gafferty’s kilometerpas die ik had gekregen van Fanny, die ik ontmoette in de Blue Mountains. Zij had de pas al gekocht, maar nooit opgemaakt. Dus tijdens deze reis heette ik Fanny en even geen Manon. 

YES. Ik heb een baan in de sigaret en bekers opraap ploeg tijdens de Melbourne Cup. 

Vere (een Duitse dame die ik in Katoomba (in de Blue Mountains) heb leren kennen) en ik bevinden ons in een restaurant in Port Campbell. We kletsen openhartig over ons seksleven, mannen in het algemeen en Jorg in het bijzonder.

Vannacht met de Fireflybus (de goedkoopste optie voor slechts 50 Australische dollars) van Sydney naar Melbourne gereden. Dat is een goede deal, want je spaart ook meteen een overnachting uit van ongeveer 18 Australische dollar. Kortom: voor 30 Australische dollar ben je in Melbourne. "Zo reken je niet," zou mijn ex-vriendje Cash hebben gezegd.

Manon op Boronia Peak

Het YHA hostel in The Blue Mountains is eerder een chique hotel, dan een hostel. Het heeft zijn deuren geopend in april 2001. Het gebouw is voor 7 miljoen Australische dollars gerenoveerd in 1920-stijl, heel Art Deco. Hoewel het er veel te nieuw uitziet allemaal (2012) en wel erg groots is opgezet, hang er toch een huiselijke sfeer. Er is een grote lounge met hangbanken waar ´s avonds vele lezende gasten te vinden zijn. Je kunt er verder ook internetten, films kijken in de videokamer, koken in de mega keuken (die voorzien is van alle gemakken die de mens tegenwoordig inzet om een maaltijd te bereiden), informatie inwinnen over wat te doen in de omgeving, day-trips of andere activiteiten boeken bij de balie, dineren in het eetgedeelte (wel eerst zelf koken), poolen, de was draaien of telefoneren.

Vanochtend  wat rondgehangen in het hostel met ´s middags met Ire en Pato naar het aquarium van Sydney. Leuk! Ik vind de Platypus (vogelbekdier) het leukst, samen met de witte kwalletjes waar ze een black light op hebben gezet, waardoor ze paars oplichten.