De afgelopen dagen ben ik met Brad op stap geweest. Ondanks dat hij de Cape Brett vrij pittig vond en mij toen vervloekte, wilde hij toch mee om 3 dagen van Te paki stream, via Cape Reinga naar The Bay of Spirits te lopen. De eigenaar van het resort waar we verblijven (met de meest noordelijkste take-away) dropt ons aan het eind van de Te Paki stream. Rond tienen ’s ochtends lopen we over Ninety Mile beach met onze bepakking en eten voor de komende dagen. De hele mikmak inclusief tent. Het is zonnig, maar de wind koelt goed en af en toe schuift er een wolkje voor de zon. Ik geniet met volle teugen. Het is gelukt! Ik loop hier. Nu! Wauw, wat een heerlijk gevoel. Ik neem de wind, de woeste zee, de rots in de branding met een gat er in, de heiige zeelucht volledig in mij op. Het is een moment dat ik tot op de dag van vandaag (2026) op kan roepen.
Aan het einde van het strand ligt een half verroestte pick-up truck en start er een klim omhoog. Na 1,5 a 2 uur lopen nemen we een uitgebreide pauze. We hebben moeite om op het pad te blijven dat ons naar de Cape kan brengen. En terwijl Brad zich een ongeluk zoekt naar de trail, schiet ik mijn fotorolletje vol met prachtige groene en blauwe tinten en het wuivende riet. Brad spreekt zijn verbazing uit dat ik zo kalm door kan blijven fotograferen, terwijl we bij vlagen lichtelijk verdwaald zijn. Ik bespeur enige irritatie in zijn stem.
Bij cape Maria van Diemen zakken we af naar het strand. Nog een uur naar onze overnachtingsplek. Er zit een lichte klim in het pad en als je boven aan komt zie je Te Wehari Beach liggen. Links de zee, rechts een zoetwaterstroom. Volgens mijn aangeschafte boek over tracks in NZ moet daar ook de campsite zijn. Er is echter niets anders te vinden dan de zoetwater stroom. Dat is het.
Brad wacht me op aan het einde van het pad aan het begin van het strand. ‘So where is that f….campground’, mompelt hij afwezig, terwijl hij rond tuurt. ‘Uhm, I think this is it….’, breng ik voorzichtig. Als mijn woorden tot hem doordringen kijkt hij eerst naar de kale vlakte en dan naar mij met een blik vol ongeloof. Daarna barsten we samen in lachen uit.
We nemen een duik in zee, zetten de tent op. Brad vangt met zijn handen een forel! Hij is uitzinnig van blijdschap, maar laat het dier weer los. We hebben geen geschikte pan om het mee klaar te maken. Dus we maken een van de instant-pasta’s die we meezeulen op onze rug. We zijn de enigen hier en de stilte is waanzinnig. We eten onze maaltijd met uitzicht op de zonsondergang over Cape Maria van Diemen. Het is echt bijzonder. Een sprookje.
Overal is zand, in ons haar, in de tent en in de meegebrachte wodka. Ineens spotten we een man in de duinen. Hij begint aan een klim omhoog. Hij gaat zitten, dwaalt wat rond, lijkt iets te zoeken op de grond en verdwijnt uiteindelijk over de heuvel. Het is ons live TV programma en we bedenken een verhaal bij zijn acties. Hij wacht waarschijnlijk op een maat, hij zoekt nu een plek voor zijn tent of hij heeft hier ergens zijn Goud verstopt en is dat nu aan zoeken. De zon gaat nu snel onder en we duiken de tent in. De wodka maakt me rozig en ik val vlot in slaap.
Cape Reinga