Vere (een Duitse dame die ik in Katoomba (in de Blue Mountains) heb leren kennen) en ik bevinden ons in een restaurant in Port Campbell. We kletsen openhartig over ons seksleven, mannen in het algemeen en Jorg in het bijzonder.
Jorg is een Duitse jongen die Vere eerder tijdens haar reis heeft leren kennen en die erg oké leek. De afgelopen dagen blijkt echter dat hij onuitstaanbaar is, en we moeten even ons hart luchten. Ik verbaas me erover dat hij me zo op mijn zenuwen kan werken; het kost vreselijk veel energie om je continu aan iemand te irriteren, zo zonde.
Het begon met een miscommunicatie toen Vere hem aan mij introduceerde. Vervolgens stond hij erop de duurste uitvoering van een Ford Falcon te huren: megagroot, erg wit en oerlelijk. Hij vond het echter nodig voor zijn lange benen (zucht). Vere en ik waren voor de goedkopere, kleinere Ford, maar meneer miste een cd-speler in die versie. Volgens ons heeft hij gewoon heel wat te compenseren ;) Ik had geen zin in discussies over geld, dus we vertrokken in de Ford Falcon.
Vervolgens raakte hij in de clinch met Vere over de manier waarop zij rijdt. Ons "testosteronnetje" haalde de aloude "vrouwen kunnen niet rijden"-discussie aan, waardoor Vere zowat ontplofte. Tijdens de maaltijd — we kiezen waar we zin in hebben en eens niet wat het goedkoopste is — lachen we onze irritatie weg. We besluiten dat het zonde is van onze energie en dat we er niet meer op in zullen gaan; we laten ons niet meer door hem opnaaien.
Gisteren waren we in Bells Beach, de beste surfplek aan de Great Ocean Road. De dag ervoor hebben we pinguïns uit de zee zien komen op Phillip Island. Dat was erg toeristisch, met busladingen vol mensen. We deden net of we bij een van de grote bustours hoorden en hebben zo de pinguïns gratis kunnen bekijken. Ze zijn ongeveer zo groot als je bovenarm. Eentje zwemt eindeloos heen en weer langs de kust om te zien of het veilig is, en haalt dan een hele kudde pinguïntjes uit zee. In de duinen voeden ze hun jongen, paren ze en maken ze enorm veel herrie.
Vandaag zijn we via Lorne — waar we op aanraden van Rosalie een focaccia broodje hebben gegeten bij de Lome’s Ovenhouse — en Cape Otway naar de rotsformatie The Twelve Apostles gereden. Prachtig om te zien tijdens de zonsondergang, al stond er een erg koude wind. Morgen rijden we weer een eindje en gaan we langzaam terug naar Melbourne. Ik heb genoeg van de Ford Falcon en van Jorg, dus heel rouwig ben ik er niet om. Bovendien ben ik nieuwsgierig of ik een baan heb als schoonmaakster bij de Melbourne Cup.
De twaalf apostelen - Great Ocean Road