Inmiddels ben ik al een tijdje met Brad op pad. Het Abel Tasman NP sprak mij al die tijd tot de verbeelding en het is ook in werkelijkheid een schitterende wandeling. We wilden het in 3 dagen doen, maar zijn uiteindelijk 5 dagen gebleven. Omdat het zo heerlijk ontspannen lopen is. Geen klimmen en dalen, maar relatief eenvoudige paden.
Ik geniet met volle teugen van Brad's gezelschap. Ik begin hem steeds leuker te vinden. Misschien ben ik wel verliefd? Het voelt in ieder geval als een heerlijke vakantie binnen de reis. En ik heb dan ook niet veel meer geschreven dan dit stukje tekst. Ik was te druk met genieten.
Abel Tasman track, de schaduwen van Manon en Brad (achter) op de hangbrug.