De dag begint opnieuw met een klim uit het dal van Tapotupotu Bay. Brad voelt zich boven aan gekomen lichtelijk ziek. Ik geef hem de tip om het wat rustiger aan te doen en in plaats van de heuvels op te rennen, te gaan lopen in de pas met zijn ademhaling. Na wat chocola en suikerwater gaat het beter. Ik wacht op hem op de volgende heuvel en geniet van het uitzicht. Hij vergezelt me niet op mijn verzoek even een kijkmoment in te lassen: "I've got to keep moving." Oké Brad, see you later, ik blijf nog even in het moment.
Kleine wereld
Brad wacht me op bij Pandora Track en we dalen af naar Pandora Beach. Het is daar compleet verlaten, op twee meiden en hun hond na. Brad versnelt zijn pas in de hoop dat ze naakt zijn, omdat ze waarschijnlijk niemand verwachten. Helaas voor hem zijn ze netjes in bikini. Tot mijn grote verbazing herken ik een van de twee dames; zij werkt bij Waitiki Landing achter de bar. Sterker nog, Brad kent haar ook, maar niet van Waitiki Landing. Hij kent haar van zijn studententijd, vier jaar geleden in Schotland. Ongelofelijk hoe klein de wereld is. We blijven het herhalen—het is een dooddoener, maar waar. We nemen een lange pauze en Brad en Hazel (zo heet ze) halen herinneringen op van toen, alvorens we onze weg vervolgen naar de Bay of Spirits.
Zwaar zand
De legende is dat de zielen van de doden hier het land verlaten. Het strand bestaat uit grote korrels en geel-roze schelpstukjes waar je in wegzakt. Het zand zakt weg onder je voeten, waardoor het heel zwaar loopt, het lijkt wel of je geen stap vooruit komt. Brad loopt kilometers voor me uit. Mijn kuiten doen zeer en de rugzak voelt zwaar. Ik zak dramatisch in het zand. Na wat geweeklaag over hoe zwaar we het hebben, beginnen we met zand naar elkaar te gooien. We tekenen in het zand en begraven elkaars benen. "Do you think we are losing it?" vraagt Brad. Ik denk inderdaad dat we lichtelijk gek aan het worden zijn. Maar we moeten verder, want vanavond komt de eigenaar van Waitiki Landing ons ophalen aan het einde van de route. Ik maak nog een paar foto's en daar gaan we weer: rugzak op en verder ploeteren.
Vette bek halen
Terug in Waitiki Landing vergrijpen we ons aan fish and chips—een lekkere vette bek halen. Onze tent wordt weer omgeven door duizenden muggen; ze overstemmen zelfs je ademhaling. De volgende morgen zitten ze geduldig op het doek aan de binnenkant te wachten tot we naar buiten komen om ons aan te vallen. Honderden. "Little suckers," mompelt Brad terwijl hij ze dood begint te meppen. Ik heb nog nooit zoveel muggen bij elkaar gezien, ook niet in Australië. Volgens de eigenaar komt het door de vele regen van de afgelopen tijd; december was hier de natste maand sinds jaren.
Vandaag gaan we langzaamaan terug richting Auckland. Duimpje omhoog. Ik ben benieuwd hoe het liften in Nieuw-Zeeland zal zijn. In mijn eentje zou ik er niet zo snel aan beginnen, maar met Brad erbij is het geen punt.
Bay of spirits, waar we het plot bijna verliezen