De reis is begonnen. Ik heb de hele vlucht van Londen naar Seoel hooguit drie uren bewust meegekregen. De overige zeven heb ik heerlijk liggen slapen. Ik was kapot toen ik aan boord stapte. De afgelopen week was intensief en hectisch. Gewerkt tot 2 dagen voor vertrek. Tussendoor verhuisd, de laatste benodigdheden aangeschaft, belangrijke papieren gekopieerd en afscheid genomen. Leuk om te merken dat veel vrienden en bekenden even aan me hebben gedacht en me gedag zijn komen zeggen, ook mensen die pas in het afgelopen jaar tot mijn vriendenkring zijn gaan behoren. Sander heeft mij geholpen met het verhuizen van mijn inboedel. De hele bende staat nu in de schuur van de buurvrouw van mijn ouders. En gisteravond hebben we in mijn lege kamer een fles wijn open getrokken, 50 waxinelichtjes aangestoken en een zak tortillachips meester gemaakt. Ik kon niet in slaap komen en ben om 3 uur opgestaan om mijn spullen klaar te leggen. Sander mocht vanochtend als ballotagecommissie dienen, wat neem je wel en niet mee op een reis van een half jaar? Niet veel meer dan als je een midweek weg gaat, blijkt. Mijn rugzak weegt 12 kilo, ik ben tevreden en klaar voor het avontuur.
Het is gezellig in de trein op weg naar Schiphol. Ik dagdroom over wat me te wachten staat. Op Schiphol nuttig met Sander lunch aan de enige nog vrij tafel die nog over is. Juist, het tafeltje naast de ballenbak… Na de koffie komen de tranen alsnog. Het afscheid van Sander voelt als het einde van een belangrijke periode in mijn leven. Tijd om door de douane te gaan. Ik moet mijn tas openen en zwaai ondertussen nog een keer naar Sander. Ik moet mijn zakmes opduiken. Stom, vergeten dat het nog in mijn handbagage zat. De controles op alle vliegvelden zijn verscherpt sinds terroristen op 11 september, met vliegtuigen als wapens, de Twin Towers en honderden levens in New York verwoestten. Tijdens de vlucht naar Londen sta ik stil bij al die mensen in doodsangst en denk vol bewondering aan de passagiers die de tegenwoordigheid van geest hadden om beschrijvingen van de daders door te geven aan het thuisfront.
Inmiddels ben ik beland op het vliegveld van Seoul (spreek uit: zhoehlh). Om de tijd te doden vermaak ik me met zoveel mogelijk stellen op de foto te krijgen met exact dezelfde outfit. Het zijn er opvallend veel en het lukt om 3 stellen ongezien op mijn filmrolletje te vereeuwigen. Sander zou dit ook een zeer vermakelijk tijdverdrijf hebben gevonden. Tijdens het laatste deel van de reis zit ik naast twee verwoed kauwgom kauwende Koreaanse broers. Telkens, vlak voor het serveren van drank of spijzen, vragen ze op hun beste Engels en met veel handgebaren naar de menukaart wat ik wil en geven dat vervolgens in afgemeten Koreaans, althans zo klinkt het in mijn oren, door aan de stewardess.
We krijgen zeewiersoep en Bimimbap: rijst met diverse, voor mij, onbekende groenten, hete kruidenpasta en sesamolie. Typisch Koreaans en weer eens wat anders dan de standaard gerechten die tijdens een vlucht geserveerd worden. De broers doen er hun kauwgom voor uit en knikken me bemoedigend toe als ik mijn eerste hap neem. “Mmm, ja lekker”, mime ik en tevreden storten ze zich op hun eigen maaltijd. Daarna kan ik me van de vlucht niet veel meer herinneren. De broers wekken me een uur voor we landen in Sydney. Als we dalen bied ik de broers een kauwgompje aan.
De reisbijbel in die dagen was de Lonely Planet