Kampvuur verhalen

Ik heb de bus terug naar Sydney genomen. Meestal slaap ik wel in de bus, maar deze chauffeur reed zo slecht dat ik geen oog dicht deed. Hij trapte steeds op de rem en trok lomp op. Ik maakte gebruik van de Gafferty’s kilometerpas die ik had gekregen van Fanny, die ik ontmoette in de Bleu Mounains. Zij had de pas al gekocht, maar nooit opgemaakt. Dus tijdens deze reis heette ik Fanny en even geen Manon. 

Bed & Brekkie

Het YHA hostel in The Blue Mountains is eerder een chique hotel, dan een hostel. Het heeft zijn deuren geopend in april 2001. Het gebouw is voor 7 miljoen Australische dollars gerenoveerd in 1920-stijl, heel Art Deco. Hoewel het er veel te nieuw uitziet allemaal (2012) en wel erg groots is opgezet, hang er toch een huiselijke sfeer. Er is een grote lounge met hangbanken waar ´s avonds vele lezende gasten te vinden zijn. Je kunt er verder ook internetten, films kijken in de videokamer, koken in de mega keuken (die voorzien is van alle gemakken die de mens tegenwoordig inzet om een maaltijd te bereiden), informatie inwinnen over wat te doen in de omgeving, day-trips of andere activiteiten boeken bij de balie, dineren in het eetgedeelte (wel eerst zelf koken), poolen, de was draaien of telefoneren.

Vanochtend  wat rondgehangen in het hostel met ´s middags met Ire en Pato naar het aquarium van Sydney. Leuk! Ik vind de Platypus (vogelbekdier) het leukst, samen met de witte kwalletjes waar ze een black light op hebben gezet, waardoor ze paars oplichten.

Rond 12 uur die middag ga ik naar de Chinese tuinen met Ire. Ire is een 24 jarige Italiaan en vertelt mij over de vijf maanden die hij door Nieuw Zeeland heeft getrokken. En over zijn auto rit door de outback. Hij toerde drie maanden langs de westkust. Alleen. Dagen lang in een auto door een verlaten landschap rijden, met niets in de buurt dat je aan civilisatie doet denken. Liters water en benzine mee voor onderweg. Hij heeft staan schreeuwen tegen de wind en zich dagen zoet gehouden met het vangen van een muis die een onderkomen vond onder zijn motorkap en hem nachten van zijn slaap beroofde. Ik ben onder de indruk van zijn verhalen. Het zou niets voor mij in zijn, met mijn kennis van auto’s. 

Met Karlijn een weekje naar Manly beach geweest. Een van de populaire stranden nabij Sydney. Lekker aan zee de toerist uithangen. Het leven bestaande uit zon, zee en zuipen. Met als hoogtepunt van de dag: wat zullen we eten vandaag? De nachten doorhalen en de dagen slapen. Het duurt een dag of twee voor dat ik me daar helemaal aan over kan geven, maar als ik eenmaal in het ritme zit, kom ik er ook weer moeilijk uit.

Ik bevind mij in de redlight district van Sydney, Kings Cross. Deze buurt bestaat uit een interessante mix van de hip en trendy, drugsverslaafden, sportfanaten, rugzaktoeristen en prostituees en heeft een levendige gayscene. Het is een heerlijke buurt om mensen te kijken. Overal zie je fanatieke joggers voorbij komen (zelfs op het heetst van de dag) en snelwandelen met een walkman in je hand is absoluut ‘the thing to do’. De hoofdstraat is gevuld met schreeuwerige neonreclames die je uitnodigen voor adult-live-shows, taxi’s rijden af en aan. Het begrip ‘24 uurs economie’ moet hier uitgevonden zijn.

Vanmiddag ben ik langs de kust naar de begraafplaats van Waverly gelopen. Een heerlijke wandeling langs de rotsachtige kust van Bondi. Dit kerkhof, bestaande uit mooie grafzerken met op de sokkel beelden van engelen en Maria, heeft een waanzinnige ligging direct aan zee. De zonsondergang geeft een dramatisch effect aan deze plek en hoewel de wind overal dwars doorheen snijdt, blijf ik tot de zon helemaal verdwenen is en schiet ik mijn fotorolletje vol.

Mijn jetleg is verdwenen in de Tasmaanse zee. Vandaag heb ik Greg opgezocht. Een Aussie die ik vorig jaar in Costa Rica tegen het lijf liep. In San José deelden we een door hem meegebrachte sigaar uit Cuba en ons hartenzeer. Hij met zijn hoofd bij een dame uit Denemarken en ik met het mijne bij Cas, mijn eerste grote liefde. Samen de blues hebben schept een band.

Het is toch weer even wennen aan het leven van een backpacker in een dorm room. Je deelt je kamer met totaal onbekenden, met ieder zo zijn eigenaardigheden. Je hebt 0,0 privacy. Maar het heeft ook voordelen, het biedt een kijkje biedt in andermans keuken en dat je legt heel laagdrempelig contact met gelijkgestemden.

Dag 2 van mijn reis is verloren gegaan in verschillende tijdzones tijdens de vluchten. Het is acht uur in de ochtend en ik zit achter een café latte (koffie verkeerd) op de luchthaven van Sydney. De lucht is strakblauw. Ik denk: strand! Ik pak de shuttlebus naar Central Station. Een dame op leeftijd met helblauwe oogschaduw en roze wangen vraagt me waar ik vandaan kom. Als ze verneemt dat ik uit NL kom, vertelt ze me van haar romance met een Nederlandse man. Tegen het einde van de rit geeft ze me haar telefoonnummer en adres. Ik moet maar langskomen als ik in de buurt ben. Ik bedank haar voor het aanbod, maar weet dat ik er nooit gebruik van ga maken.

De reis is begonnen. Ik heb de hele vlucht van Londen naar Seoel hooguit drie uren bewust meegekregen. De overige zeven heb ik heerlijk liggen slapen. Ik was kapot toen ik aan boord stapte. De afgelopen week was intensief en hectisch. Gewerkt tot 2 dagen voor vertrek. Tussendoor verhuisd, de laatste benodigdheden aangeschaft, belangrijke papieren gekopieerd en afscheid genomen. Leuk om te merken dat veel vrienden en bekenden even aan me hebben gedacht en me gedag zijn komen zeggen, ook mensen die pas in het afgelopen jaar tot mijn vriendenkring zijn gaan behoren. Sander heeft mij geholpen met het verhuizen van mijn inboedel. De hele bende staat nu in de schuur van de buurvrouw van mijn ouders. En gisteravond hebben we in mijn lege kamer een fles wijn open getrokken, 50 waxinelichtjes aangestoken en een zak tortillachips meester gemaakt. Ik kon niet in slaap komen en ben om 3 uur opgestaan om mijn spullen klaar te leggen. Sander mocht vanochtend als ballotagecommissie dienen, wat neem je wel en niet mee op een reis van een half jaar? Niet veel meer dan als je een midweek weg gaat, blijkt. Mijn rugzak weegt 12 kilo, ik ben tevreden en klaar voor het avontuur.